Συμπληγάδες Πέτρες (1978-1981, 1982)

Α΄


Ασπρολογούν τα νερά κατεβαίνοντας
Και τα δέντρα λυγίζουν ως κάτω
Μαύρο σκοτάδι πλανιέται παντού
Και ο φόβος
Που παγώνει τα μέλη.


Λωτός η ψυχή μου ανοίγει στο σύμπαν
Τα πόδια στις πέτρες πατούν
Και πληγιάζουν.
Ο άνθρωπος πρέπει να ζήσει.

Συμπληγάδες Πέτρες (1978-1981, 1982)

Β΄


Εκείνοι που νυχτοπερπατούν
Γνωρίζουν τον κόσμο καλά
Και πασχίζουν μονάχοι της ζωής το ακεραίωμα
Από δύσκολους κι άβατους δρόμους.
Αλεξανδρινοί Αθηναίοι Λονδρέζοι
Λυτρωμένοι από το βάρος της αόριστης σκέψης
Μπορούν και τρομάζουν τον κόσμο καθημερινά
Κι εμείς… Τι τα θες τώρα
Πράγματα που δεν τα μπορείς
Τα συλλογίζεσαι;


Ψυχή μου κρατήσου γερά στις επάλξεις
Κι ώρα την ώρα θ’ αρχίσει ξανά
Το μεγάλο τραγούδι. Μα ως τότε
Γαλήνη στη χώρα των τάφων.

Συμπληγάδες Πέτρες (1978-1981, 1982)

Γ΄


Ραγισμένες καρδιές των ανθρώπων
Και σπίτια λευκά κι ακατοίκητα
Έργο του Εγκέλαδου
Φρικτό και αποτρόπαιο
Στην πολύβουη κάποτε πόλη.


Μπροστά μας το πέλαγος το πράσινο
Ξετυλίγει
Αργά και τελετουργικά
Το κορμί του
Και μέσα μας
Τίποτ’ άλλο σύντροφοι
Από μαύρα τριμμένα λιθάρια
Και κραυγές μυριάδες κραυγές
Ούτε μια λέξη ολόκληρη
Να μας ζεστάνει.

Συμπληγάδες Πέτρες (1978-1981, 1982)

Δ΄


Κατοικίες παλιές
Στο χείλος της αβύσσου
Ψυχές περασμένων καιρών
Πομπές λιτανείες
Τη λαμπάδα κρατάνε σβησμένη.


Λείπει πια ο καιρός
Και φως δεν υπάρχει
Αρκετό
Να τρυπήσει με μια κίνηση μαγική
Το αδιαπέραστο μαύρο σκοτάδι.

Συμπληγάδες Πέτρες (1978-1981, 1982)

Ε΄


Δεν υπάρχει παρά μόνο το ανύπαρκτο φέγγος
Κι οι παλιοί θεοί με λακκούβες στα μάτια
Μετρούν την οδό που οδηγεί στο σκοτάδι
Και τη βρίσκουν λειψή
Κι οι νέοι
Δεν μπήκαν ακόμη μπροστά
Να οδηγήσουν τα πλήθη σε πράξεις γενναίες
Κι απαράμιλλες.


Ακανθώδες το πρόβλημα της διαδοχής
Και δυσεπίλυτο
Κι οι δυνάμεις ανύπαρκτες!

Συμπληγάδες Πέτρες (1978-1981, 1982)

ΣΤ΄


Μας λείπει το πάθος κι η δύναμη
Και η γνώση δεν έχει το θάρρος της γνώσης .
Ποιος τάχα θα δώσει και πάλι
Το πάθος το θάρρος τη δύναμη
Σε κορμιά τσακισμένα
Απ’ την κούραση τόσων αιώνων ;


Μια φορά το τραβάγαμε μόνοι
Της ζωής το σκοινί
Και κρατάγαμε μόνοι
Το ατέλειωτο σύμπαν στα χέρια μας
Τώρα
Βρώμα και δυσωδία!

Συμπληγάδες Πέτρες (1978-1981, 1982)

Ζ΄


Ο χρόνος σταματημένος
Ανάμεσα
Σε δυο μαύρα λιθάρια
Περιμένει
Να φτάσουμε
Πλάι του.


Το βήμα βαρύ μας κουράζει
Και βουλιάζει συνέχεια βουλιάζει!