Παραλλαγές (1978-1979, 1982)

Α΄


Ο στίχος σκληρός κι ανελέητος
Φραγγέλιο
Στο χέρι του πόνου
Και φραγμός αδιαπέραστος
Στις πλατιές λεωφόρους του μίσους.
Ώρα λοιπόν να βαδίσουμε όρθιοι
Στα γυμνά καλντερίμια του χρόνου.

Παραλλαγές (1978-1979, 1982)

Β΄


Τούτες τις δύσκολες ώρες
Που το δάκρυ παγώνει στην άκρη του βλέφαρου
Και η σκέψη ματώνει σε κάθε της άγγιγμα
Τούτες τις ώρες
Που ο πόνος ξεραίνει τις κούφιες ελπίδες
Και πεθαίνουν τα όνειρα πριν γεννηθούν
Η γλυκιά προσμονή μιας ζωής
Που δεν ζήσαμε
Φωλιάζει στα βάθη της ύπαρξης
Καρτερώντας την ώρα που θάβγει στο φως
Να φωτίσει τον κόσμο.

Παραλλαγές (1978-1979, 1982)

Γ΄


Δρόμος σκληρός γεμάτος λακκούβες
Αγκάθια και πέτρες
Ίδρωτας και αίμα, δάκρυ και πόνος
Και αγώνες σκληροί κι ατελεύτητοι
Για να σπάσουν τα μαύρα σκοτάδια
Που θολώνουν το βλέμμα και χάνεται
Η όραση.


Πώς να δεις μετά το σκοτεινό φαράγγι
Που σε περιβάλλει
Και σ’ εμποδίζει να βαδίζεις
Ήσυχος κι αμέριμνος
Και με την ελπίδα βαθιά στην καρδιά σου;

Παραλλαγές (1978-1979, 1982)

Δ΄


Σφιγμένες καρδιές
Που τις λύνει του ήλιου το φως
Σφιγμένες γροθιές
Που χτυπάνε στο κέντρο της άδικης πράξης
Σαν θέλουν
Και λυτρώνουν τη σκέψη του πρόσφυγα
Τη σκέψη του αιχμάλωτου τη σκέψη του ξένου
Κι οδηγούν στο νικηφόρο αγώνα του τέλους
Υπέρτατη θεία αγωνία στα μάτια του δούλου
Στα μάτια του ανθρώπου που προδόθηκε τόσες φορές
Όταν σπάει τα δεσμά και φωτίζει τον κόσμο.


Ήρθε η ώρα σας σύντροφοι
Να δώστε τα χέρια ξανά
Για του νου της καρδιάς της ζωής το λευτέρωμα.
Αν το θέλετε βέβαια!

Παραλλαγές (1978-1979, 1982)

Ε΄



Βάσανα πίκρες και φτώχεια
Σημαδεύουν τη ζωή μας
Που χάνεται
Στη σκληρή επιθυμία του μελλούμενου.


Μέρα τη μέρα μας φεύγει η ζωή
Μέρα τη μέρα σκληραίνει κι ο τόπος.
Ποιος μπορεί ν’ ανακόψει στ’ αλήθεια
Την πένθιμη επέλαση του χρόνου
Τη φρίκη της αμνησίας και του θανάτου;

Παραλλαγές (1978-1979, 1982)

ΣΤ΄



Της αγάπης ανείδωτες ώρες
Της ευτυχίας το πρώτο σκαλί
Όταν μαύρο χαλάζι χτυπάει τα τζάμια
Και θολή καταχνιά μας σκεπάζει τα μάτια
Τότε η τέλεια μείξη κορμιού με κορμί
Καθαγιάζει τον κόσμο που τόσο μισούμε
Και φοβόμαστε
Να τον αντιμετωπίσουμε
Κατάματα
Σαν παλικάρια.


Ω να ήταν η ζωή μας τρανό πανηγύρι
Στα λιβάδια τα απέραντα
Κι η αγάπη απαλή μουσική
Να τονίζει την κάθε στιγμή μας
Σαν γλυκό κλειδοκύμβαλο!

Παραλλαγές (1978-1979, 1982)

Ζ΄



Της γιαγιάς το ζεστό παραγώνι
Που έσβησε
Ώρα και πάλι ν’ ανάψει
Κι οι τριζάτες ρωγμές του σπιτιού
Να κλείσουν και πάλι
Σαν το κόκαλο
Του παιδιού
Που τσακίστηκε
Πέφτοντας.


Ήρθε η ώρα αδελφοί μου
Της χαράς οι τρανοί γυρολόγοι
Να σταθούν
Να ζεστάνουν τα χέρια
Που πάγωσαν
Στο κρύο τόσων αιώνων
Στ’ ανεμόδαρτα υψώματα.